Mag ik even vragen om niet meer krampachtig te zoeken naar een volgend onderwerp? Laat het maar zo. Panikeer niet, ik voel me niet ongemakkelijk. Integendeel, ik vind het best prettig zo. Even zwijgen en gewoon zijn. Ja, laat ons gewoon even twee mensen zijn die op het gemak zitten te zijn.
Je hoeft heus niet te praten hoor. Het weer interesseert me niet. Ik weet ook wel dat het al dagen aan een stuk regent. Ik was erbij. En dat het leven een strijd is en we zullen wel zien en ja ja, laat dat ook maar allemaal achterwege. Niet iedere seconde moet per se gevuld worden met een woord. Stilte kan ook heel mooi zijn.
Ik kan gerust gewoon wat rondstaren. Eens naar links kijken, dan eens naar rechts. Of mijn ogen een persoon laten volgen die voorbij wandelt. En daar hoef ik helemaal niks over te zeggen. Noch over de inrichting van de ruimte waar we zitten. Misschien kijk ik wel helemaal nergens naar, doe ik gewoon even mijn ogen dicht en luister ik aandachtig naar de stilte.
Probeer ook niet te kuchen, misschien verpest je het moment wel. Geniet gewoon mee, prent jezelf in dat het maar zo ongemakkelijk is als je zelf denkt dat het is. En ga nu niet praten, straks vervuil je de stilte met onzinnige pulp. De stilte die daar dan op volgt, zal alleen maar pijnlijker zijn. Nee, laat ons gewoon zijn. In stilte.
jberish 