Alleen aan een toog, de ene Kriek na de andere achterover kappend (gewoon bier valt slecht op zijn maag), overschouwt Freddy zijn dag. Een mislukking.
Freddy lijkt zijn leven maar niet op de rails te krijgen. En dat voor een treinbestuurder. Niet dat hij aan de grond zit, drugsverslaafd is of de rekeningen niet meer kan betalen. Nee, het is eerder een gevoel. Freddy vindt zichzelf namelijk een loser. Geen vrouw die naar hem omkijkt, geen noemenswaardige talenten, lelijke knieën… Om nog maar te zwijgen over zijn baardgroei. Hier en daar wat haren, maar nooit genoeg om er mannelijk uit te zien. Als hij zich twee weken niet scheert, heeft hij een snor zoals je ze ziet bij veertienjarige Turken.
Die dag was het hem allemaal te veel. Freddy werd getroffen door een existentiële crisis. Toen hij ’s morgens wakker werd, wist hij het al: “Lap, een existentiële crisis.” Al had hij het kunnen weten. De avond ervoor had hij namelijk gekeken naar de dvd’s van ‘Moeder, waarom leven wij’, de televisieserie uit 1993, gebaseerd op het gelijknamige boek van Lode Zielens uit 1932.
Het deed Freddy nadenken over zijn eigen leven. “Waarom kom ik nooit eens iemand tegen zoals Marie Vinck? Gewoon een simpel Vlaams meisje dat wat bijverdient door hier en daar eens wat acteerwerk te versieren. Met een aardig gezichtje en geen misse figuur. Waarom is dat niet voor mij weggelegd, God?” Freddy was namelijk niet enkel een loser, hij was ook gelovig.
Als 43-jarige treinbestuurder begon de tijd te dringen voor Freddy, wou hij zich nog voortplanten. Dat doe je namelijk niet in één-twee-drie. Tussen het eerste afspraakje en het effectieve consumeren van het voor de Kerk voltrokken huwelijk, kan wel enige tijd verstrijken. En dan maar hopen dat dat vrouwmens vruchtbaar genoeg is.
Het besef dat het allemaal nog enkele jaren kon duren, dreef hem tot wanhoop. “Als ik niet voor nageslacht kan zorgen, waarom loop ik hier dan nog rond?”, dacht Freddy toen hij zijn locomotief ’s avonds naar de stelplaats liet bollen. Misschien kwam het door het gure weer, misschien door de depressieve stem van Tom Waits op de radio in zijn cabine, of misschien door een combinatie van de twee, maar Freddy besloot nu en daar een einde te maken aan zijn leven.
Hij legde zich op de sporen en tuurde naar boven. De regen maakte het lastig om zijn ogen open te houden, de druppels versmolten met zijn tranen terwijl ze over zijn wangen rolden. Geen sterren, geen maan die zijn overgang naar het eeuwige zouden begeleiden. Freddy kende deze sporen. Op dit uur moest er nog één trein passeren. Zijn afspraak met de dood.
Na een uur of wat had hij er genoeg van. Verkleumd en met pijn in de nek probeerde hij rechtop te staan. De trein bleek afgeschaft, zo zou hij later ontdekken. Freddy besloot dan maar om op café te gaan, zijn verdriet te verdrinken. Alleen.
jberish 