Beste meneer Wilmots,
Beste Marc,
Sta me toe me even voor te stellen. Ik ben Jaffee Brys, 26 jaar en een zure Belg. Ja, een zure Belg, een klager, een pessimist als je wil. Dat was al zo voor u erin slaagde om met uw manschappen een 9 op 9 te halen in de groepsfase van dit WK, met –jawel, een zure Belg – wanstaltig voetbal.
Ik geef toe: die wedstrijd tegen de VS van A, ik was er niet gerust in. Ik zat te wachten op kwaliteit, een beetje schwung. Een mooi één-tweetje hier, een splijtende actie daar. Niet die flauwe kost die we voorgeschoteld kregen, die peperloze troep. Champagnevoetbal hoefde nu ook niet, maar een goeie schuimwijn is ook niet mis.
Het werd cava. Dure cava. Misschien minder allure dan champagne, maar minstens even goed. Het bruiste en prikkelde, met hier en daar een scherpe toets. Zinderend en sprankelend. Op het einde nog wat flessengeluk. En achteraf die lichte roes. We werden er warm van.
Beste Marc, excuses en gelukwensen zijn op hun plaats. Van spelers voor wie de achtste finales halen een evidentie is, mag je voetbal verwachten dat doet dromen van veel meer. Wel, na dinsdag is de droom groter dan ooit.
Ik geef toe: die wedstrijd tegen Argentinië, ik ben er niet gerust in. Ik ben een zure Belg, een pessimist. Maar wel een pessimist die nu gelooft in een halve finale. Dankzij u.
Morgen staan we daar weer met z’n allen. Getooid in rood, gehoornd, beschilderd en beschonken, onze geliefde Rode Duivels naar de overwinning schreeuwend. We hebben geen WK-babe meer nodig. Het land staat in brand, zoals het hoort.
Bedankt Marc. Het vuur wint van het zuur.
jberish 