Kzien em doa noh stoan. Ollène, te kiekn noa vanolles è niet. Ze hezicht e portret van eenzammeid. Hin aahenaam hezelschap, moa toch deur de meiste meisn hetollereerd.
Zen moend zeht dat olles ok is, zen oohn toohn oenrust è verdriet. Ze liekn nood t’èn an troanen, om de miserie weh te spoeln. Mo zels da lukt nie. Schreimen zoender troanen, ’t doe meir zeir da nie bleitn.
Nu wil tie e ki roepn, ton wil tie e ki wegkwien in een oekstje. Mo voral wil tie rust. E dah zoender storm i ze kop. Hin costant gepeis, losse flardn die roendschietn.
Tis e zootje va zelfbeklah è miserie. Een optje troastelooseid.
Kzien em doa noh stoan. De sukkl dak woarn. Toe da zie kwam.
jberish 