Arme Theofiel. Zijn oriëntatievermogen liet hem in de steek, de Belgische kust werd zijn laatste bestemming. Arme stakker, hoe hij daar lag, het water op nog geen vinslag verwijderd. Zonder benen geraak je echter niet van het strand in de zee. Een tantaluskwelling met de dood tot gevolg. En zelfs daarna werd hem geen waardigheid gegund. Met tanden die een fortuin waard zijn, stonden de lijkenpikkers al klaar. Dag en nacht moest het tengere lijfje van 25 ton bewaakt worden. Die arme Theo was dan ook nog te zwaar om in één stuk weggehaald te worden. Verzaagd in stukken, gestroopt, gevild, de laatste restjes opgevreten door meeuwen en weg was hij.
Arme Nederlanders. De vorst liet hen in de steek, het ijs dikte niet snel genoeg aan. 15 jaar aan hoop zat samengebald in één vraag: ‘Giet it oan?’ Het antwoord deed de figuurlijke temperatuur ver onder het vriespunt zakken: ‘It giet net oan’. Hang die schaatsen maar aan de haak voor minstens een jaar. Het lijkt stilaan een tantaluskwelling te worden. Gelukkig lopen die elf steden niet weg. Arme noorderburen, maar wat dan gezegd over de arme Belgen. Een week lang was er ook hier geen ontsnappen aan. Willen of niet, iedereen moest meedoen: vurig hopen op meer ijs. En dat allemaal voor een tocht die niet hier verreden wordt.
Arme pompiers. De regering liet hen in de steek, ook zij zullen langer moeten werken. ‘Zie jij iemand van 62 jaar nog uitrukken om een brand te gaan blussen?’, vroeg een verontwaardigde brandweerman zich af. De spuitgasten konden het niet verkroppen en gingen eens tonen tot wat ze in staat zijn in de Wetstraat. Dat was echter buiten een politieblokkade gerekend. ‘Aan deze tantaluskwelling doen wij niet mee’, moeten ze gedacht hebben en ze braken erdoor. Hun collega’s bij de politie bekochten het met kletsnatte uniformen. Een verwerpelijke actie, maar die agenten moeten uiteindelijk slechts tot hun 58e werken. Of zie jij iemand van 62 nog uitrukken om zich te laten natspuiten bij temperaturen onder nul?
jberish 