Iedereen vergeet wel eens een verjaardag. Zo ook ondergetekende, al mogen de woordjes ‘wel eens’ in mijn geval geschrapt worden. Ik vergeet simpelweg verjaardagen. Het overkomt me telkens weer en ik heb er mee leren leven, in de hoop dat anderen er niet te zwaar aan zullen tillen. Toch zijn er enkele data waar je simpelweg niet omheen kan. Mijn recentste vergetelheid is dan ook één waarbij het schaamrood niet snel genoeg op de wangen kan komen.
Het vergeten van de verjaardag van je moeder is ingaan tegen de eerbied die wij moeten tonen aan onze ouders, zoals een der tien geboden luidt. Onvergeeflijk dus. Alle mea culpa’s en vijgen na Pasen ten spijt. Toen ik Arno onlangs op tv over zijn moeder hoorde vertellen, snapte ik heel goed wat hij bedoelde. Hij had het over het diepdonker verdriet dat het verlies van zijn moeder teweeg had gebracht. Hij zei: “Je moeder is ja… Het is je moeder é, shit.” Wat op nietszeggende onzin lijkt, slaat toch nagels met koppen. Een bewijs dat de liefde voor de vrouw die je op de wereld zette niet onder woorden te brengen valt. Pogingen daartoe sterven op de tong.
Bij deze wil ik mijn moeder toch nog een gelukkige verjaardag wensen. Met bloemen, cadeaus en veel tralala. Maar vooral met heel veel liefde.
Van harte geproficiateerd liefste mams,
Uw zoon,
jb
jberish 