Toen ik de pizza uit de verpakking haalde, viel mijn oog op het aanbod aan andere pizza’s achteraan de doos. Een kleine bloemlezing uit het assortiment als het ware. Deontologisch gezien noem ik het merk hier liever niet, maar laat ons zeggen dat er een dokter bij betrokken is. Vreemd als je erover nadenkt. Ik zou persoonlijk nooit bij een dokter gaan die ook pizza’s maakt.
Maar, mijn aandacht was dus getrokken door de achterkant van de doos en wel met name door één pizza die mij aangeprezen werd als de American Style Hot Dog pizza. Hot Dog, Amerika… Zoeken naar een groter clichébeeld ligt qua moeilijkheidsgraad rond het niveau van het vinden van de heilige graal. Ik vraag mij af hoe men tot de beslissing komt om zo’n pizza op de markt te brengen. Ik kan me niet voorstellen dat marketeers – waarschijnlijk allemaal bekwame en gediplomeerde mensen – na urenlange hoofdbreeksessies, niets beter kunnen bedenken dan deze zo voor de hand liggende associatie.
Tenzij dat net wel het beste is wat ze kunnen bedenken. Er bestaan misschien originelere mogelijkheden, maar wil de klant dat wel? Of lusten ze niet-stereotiepe pizza’s minder graag dan clichébevestigende? Het is een triest gegeven dat wij simpele zielen heel moeilijk loskomen van diepgewortelde platitudes. En terwijl ik die bedenking maakte, schoot er mij een beeld te binnen van een antidiefstalcampagne die ik ergens zag. Een foto van een allochtone manskerel die een autodeur forceert. Pijnlijk beschamend voor onze “tolerante” maatschappij.
Bedenkingen die ik liet varen bij het verorberen van de maaltijd, een man is nu eenmaal beperkt tot het doen van één ding per keer. Toen ik daarna nog een stukje ging wandelen zag ik een aantal tieners veel herrie en kabaal maken. “Typisch voor…”, maar nog voor ik die gedachte kon afmaken, flitste het door mijn hoofd: “betrapt”.
jberish 