Ik heb iets met namen. Een naam is er om uitgesproken te worden. Het maakt een aanwezigheid echter. Je neemt de mensen serieus als je ze bij naam noemt. Het geeft gewicht aan wat je zegt. Een naam op het juiste moment kan een wereld van verschil maken.
Ik vind het leuk als mensen mijn naam noemen. Die persoon neemt me serieus, denk ik dan. Jaffee, ja, dat ben ik. Je hebt het echt tegen mij.
Een naam gebruiken schept een band. Zo verbonden aan jezelf en toch open en bloot voor iedereen. Een naam uitspreken doe je niet zomaar.
Net daarom is het ook een grens, een drempel. Velen zijn bang om er hun teen aan te stoten. Ze krijgen de naam niet uitgesproken. Het jaagt schrik aan. Kan het wel al, die persoon bij naam noemen? Die naam krijgt gewicht. De drempel wordt groter. “Hey,…”, “hallo”, “goeiedag…”. Maar geen naam. Gemompel, misschien heel zachtjes iets wat op die naam lijkt. Een klank. Maar niet de naam. En dan is het moment voorbij. De naam is onuitspreekbaar geworden.
Je naam horen is als een aanraking: je wordt je bewuster van de ander en je voelt je ook zelf bewuster aanwezig.
Maar aanrakingen dragen veel meer gewicht dan namen. Je hebt mensen die Jan en alleman aanraken. Bij het minste die hand op je arm. Of even op je schouder. Mensen die twee handen op je schouders leggen als ze je drie verjaardagskussen willen geven. En dan heel veel mond op je wang drukken. Of zelfs in de richting van je mond lijken te bewegen met hun mond. Ze leggen een hand op je rug als ze je iets vertellen. Ze staan heel dicht bij je, zomaar. Hun lichaamswarmte dringt jouw lichaamswarmte binnen. Ze trekken de persoon naast zich even naar zich toe als ze wat plagerig doen. “Ik lach maar wat”, lijken ze er mee te willen zeggen. “Kom hier, het was maar een grapje.” Terwijl de ander het niet wil. Nee, de ander lacht enkel uit beleefdheid, maar in de ogen is enkel ongemakkelijkheid te zien. Afkeer zelfs. “Haal je poten van me”, lijkt de krampachtige lach echt te zeggen.
Een aanraking is intiem. Zelfs een schouderklop. Je voelt een lichaam. Dat lichaam voelt jou. Vel dat met een reden onder kledij verstopt zit, wordt gevoeld. Het is een grens. Ik wil niet zomaar gevoeld worden, en ik wil ook niet zomaar voelen. Het woord voelen draagt het in zich, dat intieme. Je voelt niet zomaar. Voelen is emotie. Zelfs lichamelijk voelen roept emotioneel voelen op.
Iedereen mag me aanraken met mijn naam. Niet iedereen mag me aanraken.
jberish 