Vuur vs. Zuur

Beste meneer Wilmots,
beste Marc

sta me toe me even voor te stellen. Ik ben Jaffee Brys, 26 jaar en sinds twee weken een zure Belg. Ja, een zure, pessimistische, steen en been klagende Belg.
Of dat is toch wat ik overal lees en hoor sinds u met uw manschappen erin slaagde om op dit WK een 9 op 9 te halen met wanstaltig voetbal.
Kijk, daar heb je het: “wanstaltig voetbal”, ik ben echt een zure mens. Wie maalt er nu om de kwaliteit, als je 9 op 9 pakt?

Wel: ik en ik durf wedden dat ik niet alleen ben.

Al bijna twee jaar horen we hoe deze generatie anders is, uniek. Hoe de spelers deel uitmaken van de meest excellente teams in de meest excellente competities en dus zo ongelofelijk goed zijn.
En dat zijn ze ook. Al zie je daar niks van op het veld… Zielloos, ongeïnspireerd, het lijkt wel Nederland. Een voetbalanalyticus met de naam Jan Mulder zei over Oranje: “Ik word er niet warm van.”
Wel Marc, Dante Alighieri wist het al: daar waar de Duivel zit is het (voorlopig) ijskoud. Gelukkig was daar WK-babe Axelle. Ze gaf de natie wat warmte.

Al is een proficiat zeker ook op zijn plaats. België staat nu gelijk aan resultaten, we staan weer op een WK en met een 9 op 9 haalden we de achtste finales.
In de zwakste poule van dit WK, met – ja, daar is die zure Belg weer- wanstaltig voetbal. Dubbeltjes op hun kant waren het, een 9 op 9 kon evengoed 3 op 9 zijn.

Van spelers voor wie de achtste finales halen een evidentie is, mag je voetbal verwachten dat doet dromen van veel meer. Voetbal dat Nederland speelt als het de uitschakeling in de ogen kijkt. Voetbal waarmee Chili aan Spanje toonde wat voetbal is. Voetbal waarmee Colombia zich als belangrijkste outsider opwerpt.
Ok, ik geef toe, Colombia heeft James Rodríguez rondlopen, wat een voetballer. En die Cuadrado kan ook wel ballen.

Maar ik dacht dat wij ene Eden Hazard hadden rondlopen? En een Kevin De Bruyne? Vince – The Prince – Kompany? Romelu – the dark is afraid of him- Lukaku? Met zulke jongens wil je toch niet het Griekenland van 2004 worden?
Beste Marc, u maakte van deze vedetten een groep winnaars. Maar zoals Frankie Loosveld de woorden van Robert -Bobbert- Hasselbanks in stilte meelipte: “A bunch ain’t no team”.

Vanavond staan we daar weer met z’n allen. Getooid in rood, gehoornd, beschilderd en beschonken, onze geliefde Rode Duivels naar de overwinning schreeuwend.
Daarom vraag ik u meneer Wilmots, Marc: geef ons voetbal dat doet dromen van meer en ons WK-babe Axelle doet vergeten.
Geef ons vuur.
Dan laat ik het zuur.